غریبه و غریبه

بهانه

_{هنوز چیزی در دل این آدمها هست که گاه گاهی طغیان می کند}

_{تکانی می خورد، لرزه بر اندامشان می اندازد و برقی در چشمان}

_{هنوز چیزی هست کوچک که به بهانه ی یک شاخه گل بزرگ می شود}

_{باز هم شکر}

_{در باورم نمی گنجید که جهان با یک شاخه گل رنگ می بازد}

_{برای لحظاتی هرچند کوتاه ، همه ی تیرگی ها پس می خورد و تشعشع نور سبز یک شاخه گل در اعماق رخنه می کند.}

_{لحظاتی که تو حجاب می دری و رخ می نمایی، نقطه ی عطف هستی است}

_{چهره ات از پس دیوار دیدنی است}

_{دیوارهای سختی که با رایحه یک شاخه گل فرو می پاشد}

_{و تو دیگری می شوی}

_{وجهان نیز با تولد تو، دوباره آغاز می کند}

_{در کنارچشمه کوچک دلم، تک شاخه گلی روییده}

_{و تو حیرت خواهی کرد اگر بدانی این زیبا را از گونه ی یک هیولا چیده ام}

_{داستان دیوی که با بوسه یک عاشق به انسان بدل می شود، یادت هست}

_{این است افسون تک شاخه گل عشق}

_{چشمه ام را دریا، با نور دستانت شاخه گل را به گلزار بدل خواهم کرد}

_{و در تلاقی با تو در خاک وجودت می کارم}

_{می دانم پائیز خواهد آمد و در زمستان به خواب خواهی رفت}

_{اما بهارت را باور دارم و باروری تورا}

_{تا همراه هم با تقدیم یک شاخه گل از این گلزار به پری تمام آدمها و انسانها، نور را تقسیم کنیم}

+ نوشته شده در دوشنبه هفتم اسفند 1385ساعت 10:16 توسط فهیمه |

دعا

روحش را به من بخشید

من خواب بودم آن روز

و خواب هستم امروز

حالا سالی چهار ماه می گرید

همان که روحش را هدیه کرد

همان که عاشق بود و بخشید

وای به من که خواب بودم

وای به من که خوابم

کاش کسی دعایی می کرد.

+ نوشته شده در یکشنبه ششم اسفند 1385ساعت 12:9 توسط فهیمه |